To nie jest Dekalog. Przepisy bardzo często trzeba czytać systemowo o czym laicy nie zawsze wiedzą, a niektórzy nie chcą tego przyjąć do wiadomości 😉

Hm, prawo ma działać tak, że zakazy wyczytuje się przez jakieś wnioski okrężnie i nie wprost wynikające z jakich zapisów?

Ależ skądże!! Jedynie zwracam uwagę, że z PS. należy wyciągnąć dodatkowe wnioski. Skoro możliwe byłoby rozpowszechnianie utworu (budynku) bez jakichkolwiek zgód, to nie potrzebny byłby przepis art. 33.1

Oczekujesz, że skomentuję postscriptum?

Jakoś bezrefleksyjnie przyjąłeś to, co jet napisane w PS.

Żeby zdjęcie ?kiecki? mogło być utworem zależnym, sama ?kiecka? musiałaby być uznana za utwór.

No, a nie może być uznana za utwór? Ja tam się nie znam na kieckach, ale są różni designerzy, jakieś kolekcje, haute couture i ta couture trochę mniej haute, ale nadal opatrywane jakimiś znakami firmowymi itp. itd. Nie łapie się pod „? plastyczne”?

Żeby zdjęcie ciastka mogło być utworem zależnym, samo ciastko musiałoby być uznane za utwór.

Tutaj mam trochę mniej przekonania, ale nadal przepis na ciastko, na jego kształt, ozdobienie to elementy raczej twórcze. Też słyszy się o chronieniu tajemnicą przepisów na różne potrawy, w tym zestawieniu powyżej rzeczywiście żarcie najprędzej łapie się pod wzornictwo przemysłowe 🙂

Specyfika fotografii nakazuje traktować twórcę dzieła fotograficznego jako twórcę fotograficznego dzieła zależnego w trzech sytuacjach.

Pierwsze i trzecie jest jasne.

Po drugie, fotograf wybierając określony fragment rzeczywistości, może podjąć decyzję o umieszczeniu w swoim obrazie cudzego dzieła w całości lub części. Wówczas można rozważać dzieło fotograficzne jako dzieło zależne w stosunku do przedmiotu fotografowania.

No właśnie. Można czy trzeba? I co z tego rozważania wynika?